Irak’a 100 bin çelik kürek sattık!
Tahtadan maşa, Arap’tan paşa olmaz!
Necip medyamız Ukrayna – Rus KAYIKÇI KAVGASI sonrası sarılacak yeni bir malzeme buldu; İSRAİL – İRAN SAVAŞI.
Bir dönem futbolcu olarak yatanların sabah köşe yazarı olarak uyanıp da ahkâm kestiği bu PATATES KAFALI basın dünyamızda dün BELEDİYE MUHABİRİ olan genç arkadaşlar Çinli feylesof (!) ve de komutan Sun Tzu’nun SAVAŞ SANATI adlı kitabını okumadan, internetten aparttıkları bir – iki veciz sözle aynı gecede SAVAŞ UZMANI oluverdi.
Acınası, acınırken de gazete – televizyon dünyamızın haline kahrolası bir durum.
*
Neyse biz gelelim kendi hikâyemize;
Irak – İran Savaşı patladığında (1980) Ankara YENİGÜN’de yeni yazı müdürü idik. Düne kadar Reuters’in İstanbul Fotoğraf Editörü olan Fatih Sarıbaş o günlerde Hürriyet Haber Ajansı başta olmak üzere Fransa’daki Sipa Press’e, Reuters’e falan serbest çalışıyordu.
Savaşın başlamasıyla birlikte yabancı gazetecilere kapısını kapatan Irak’a, Ankara’da elçilikte görevli dostlarımız sayesinde vize alıp Bağdat’a savaş muhabiri tertibinden gitme olanağımız vardı.
Fatih’le bir iki uluslararası ajansla yazıştık. Türkiye temsilcileri onları atlayıp merkezleriyle konuştuğumuz için / ve de kıskandıklarından / bize yol vermedi. Böylece hayallerimiz suya düştü. (Daha sonra babam Kemal Bayram Çukurkavaklı cepheye özel davetli gitti. Yaptığı röportajları YENİGÜN’de yayınladık.)
SAVAŞIN FARKLI BOYUTUNU NASIL GÖRÜRÜZ?
1974 Kıbrıs Barış Harekâtında yeni muhabir olarak büyük ustalarla yazı işleri masasının çevresinde bulunduğum için yine yeni yazı müdürü olarak farklı ne yaparım derdine düştüğüm günlerdi.
Gazeteye sürekli gelen İhracatı Geliştirme Merkezi bülteni vardı. O tarihte çok zayıf olan ihracatımıza ilişkin bilgiler veren bir bülten.
Zaman zaman bakıp bir kenara atıyorum.
Fakat ilginçtir, hemen her bültende IRAK’A SATTIĞIMIZ ÇELİK KÜREKLERİN SAYISI VAR.
Bir hafta on bin, bir diğer hafta yirmi bin, sonraki ay yüz bin çelik kürek satmışız Irak’a…
Kafama takıldı, takıldı ama bunu elçiliğe telefonla sormak sakat olur. Ya elçi ile ya da maslahatgüzarla karşı karşıya oturup soracaksın. O ara Irak Kültür Ataşeliği propaganda amaçlı bir kokteyl ve film gösterisi düzenledi.
Aradığım fırsatı yakalamıştım.
“TÜM DÜNYADAN ÇELİK KÜREK ALIYORUZ”
Babamdan ve de diğer meslek büyüklerimden edindiğim en önemli derslerden biri gazetecinin kokteyllerde, yemeklerde, resmi davetlerde çok içmemesi, asla sarhoş olmaması yönündedir. Biz de elimizde domates suyu, içinde votka var yalanıyla o kokteylde dolanıp durduk.
Sonra, film gösterisinden sonra kafaların iyice dumanlı olduğu bir anda Iraklı üst düzey bir görevliyi yakalayıp soruyu yapıştırdık;
“Ekselansları bizden sürekli çelik kürek alıyorsunuz, neden?
“Sadece sizden almıyoruz ki Alev bey, Çin’e kadar kim üretiyorsa çelik kürek alıyoruz? Yanıtını verdi.
Nedenini sordum gülerek; ”Biz o küreklere bir – iki metrelik yine çelik saplar ekliyoruz. Sonra bunları kalın betonlara yerleştirip İran sınırına gömüyoruz. İran tankları bu çelik tarlasına girdiği zaman paletleri takılıp kalıyor, ne geriye ne de ileri gidemiyorlar. Ve topçumuz orayı tank mezarlığına çeviriyor.”
*
Ertesi sabah manşeti çaktım YENİGÜN’e, iki gün sonra da İstanbul gazeteleri benden aldı haberi.
*
Neyse, şimdi iş değişti, bambaşka bir teknoloji var, bambaşka savaş aletleri var, drone – mrone gibi…
O kokteylin ilerleyen saatlerinde bizim komutanlardan birine yaklaştım; “Komutanım bu Arap ve Acem ülkeleri arasında savaşlar bitmiyor. Libya’dan tutun da çok sayıda Arap ülkesinin bizim askeri okullarda öğrencisi var. Ayrıca subaylarını da eğitiyoruz. Bu Türkiye için ileride sıkıntı yaratmaz mı?” diye sordum.
Komutan kahkahayı bastı; “Endişelenmeyin Alev bey, her türlü önlemi alıyoruz. Ayrıca tahtadan maşa, Arap’tan paşa olmaz!”
İşte size savaş – mavaş üzerine bir anı…
2004’te yayınlanan HERGELE -1 adlı kitabımda çelik kürek hikâyesi daha ayrıntılı var…
Savaşsız dünya dileğimle…
